Μερικά πράγματα που όλοι χρειάζεται να έχουμε κατά νου

Προσωπικά, δεν έχω παιδιά οπότε η οπτική μου μπορεί να διαφέρει αρκετά από κάποιου που έχει. Πάντως, έχοντες και μη έχοντες παιδιά συμφωνούμε γενικά σε ένα πράγμα: το να είσαι γονιός δεν είναι εύκολο. Θεωρώ πως είναι αρκετά δύσκολο να αντιμετωπίζεις ό,τι προκύπτει καθημερινά καθώς και το γεγονός ότι έχεις την ευθύνη ενός άλλου ανθρώπου. Αναλαμβάνεις την ευθύνη του χωρίς να είσαι προετοιμασμένος.

Η γονεϊκότητα είναι μία πολύ απαιτητική ιδιότητα. Ενηλικιώνεται κάποιος στην παγματικότητα αφού αποκτήσει παιδί. Μπορεί αυτό να μην ισχύει για όλες τις περιπτώσεις όμως εγώ έτσι το αισθάνομαι. Ένας γονιός χρειάζεται να είναι εκεί προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες ενός παιδιού. Το παιδί, ως ένα βαθμό, γίνεται προτεραιότητα. Όμως, ο γονιός, που τον χαρακτηρίζουν κι άλλα πράγματα εκτός της γονεϊκότητας, χρειάζεται να ισορροπεί και να προσαρμόζει τις διάφορες καταστάσεις. Οι σύγχρονοι γονείς θέλουν να δώσουν τα καλύτερα εφόδια στα παδιά τους, όμως παρά την υπερπροσπάθεια που κάνουν, δεν νιώθουν αρκετοί. Ας μην παραβλέπουν το γεγονός, πως και τα ίδια τα παιδιά χρειάζεται να προσπαθήσουν.

Οι γονείς χρειάζεται να θυμούνται ότι κύριο μέλημά τους είναι να μεγαλώσουν έναν άνθρωπο ολοκληρωμένο και ανεξάρτητο. Όχι να μεγαλώσουν έναν άνθρωπο που θα είναι προέκτασή τους. Τα όνειρά τους, ας τα κρατήσουν για τον εαυτό τους. Δεν είναι όλοι για όλα. Εγώ που ηλικιακά δεν είμαι παιδί αλλά παραμένω το παιδί κάποιου, έχω ανάγκη να υπενθυμίσω πως όλοι κάποτε υπήρξαμε παιδιά. Τα παιδιά είναι παιδιά και πάντα θα ζητάνε. Ο γονιός θα είναι πάντα γονιός.

Ένα παιδί θέλει στο πρόσωπο του γονιού να βρει ασφάλεια. Να νιώσει πως κάποιος το προστατεύει. Όσοι έχουν παιδιά συμφώνησαν στο ότι είναι μεν δύσκολο να τα μεγαλώσεις αλλά σου δίνουν απίστευτη χαρά. Υπάρχουν στιγμές που σου προσφέρουν ευτυχία, που σου δίνουν δύναμη ενώ υποτίθεται πως εσύ τους δίνεις.

Επειδή, υπάρχει και η άποψη ότι δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσει να διαιωνίζεται το είδος, το εάν θα αποκτήσει ή δε θα αποκτήσει κάποιος παιδιά, είναι πολύ προσωπικό θέμα. Ο καθένας αποφασίζει ό,τι θεωρεί καλύτερο. Απλώς, κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται να επηρεαζόμαστε από ότι ανά καιρούς επιβάλλει η κοινωνία.

Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά.

Είναι οι γιοί και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της.

Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά δεν προέρχονται από εσάς,

Και παρότι είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως τις σκέψεις σας,

Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.

Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως την ψυχή τους.

Γιατί η ψυχή τους ζει στο σπίτι του Αύριο,

που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε ούτε καν στα όνειρά σας.

Μπορείτε να πασχίσετε να τους μοιάσετε, μην

προσπαθείτε όμως να τα κάνετε να σας μοιάσουν.

Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει πίσω, ούτε μένει στο χθες.

Είστε τα τόξα απ’ τα οποία τινάζονται σαν ζωντανές σαΐτες τα παιδιά σας.

Ο Τοξότης βλέπει το στόχο στη γραμμή του Απείρου

και σας λυγίζει με τη δύναμή Του ώστε οι

σαΐτες Του να φύγουν γοργά και να φτάσουν μακριά.

Δεχτείτε το λύγισμά σας στα χέρια Του με χαρά.

Γιατί Αυτός, όπως αγαπά τη σαΐτα που εκτοξεύεται,

Αγαπά και το τόξο που είναι σταθερό.

Χαλίλ Γκιμπράν

photo by Osman Sami Akman on pexels

Αν θέλετε κάντε εγγραφή, πατήστε like, μοιραστείτε το και αφήστε ένα σχόλιο.