Η Αθήνα είναι μία πόλη αφιλόξενη

Δεν θέλω να γίνομαι γκρινιάρα αλλά μερικές φορές αναγκάζομαι και θα σας πω γιατί. Στην πραγματικότητα η Αθήνα δεν είναι μία αφιλόξενη πόλη, εμείς οι άνθρωποι την κάνουμε έτσι. Ευτυχώς υπάρχουν ορισμένες καλές ψυχές, όμως υπάρχουν και κάποιοι που δεν τους ενδιαφέρει απολύτως τίποτα και το κακό έχει πολύ βαθιές ρίζες. Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα και ίσως καταλάβετε. Πριν από αυτό μην παραλείψω να αναφέρω την έλλειψη παιδείας επί του θέματος στη χώρα μας, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Τα πεζοδρόμια λοιπόν, όταν υπάρχουν, καλύπτονται από δέντρα, κολόνες, σκαλοπάτια κατοικιών γιατί είναι πολύ φυσιολογικό η μάνα με το μωρό στο καρότσι να κυκλοφορεί στην επικινδυνότητα του δρόμου. Επίσης, επειδή εμείς οι αμεα μάλλον δεν είμαστε άνθρωποι μπορούμε να πηγαίνουμε για καφέ, φαγητό και ποτό σε συγκεκριμένα μέρη, που γίνονται πιο συγκεκριμένα αν θέλουμε να υπάρχει και τουαλέτα. Αν θέλω να πάω κάπου για ψώνια, χρειάζεται να ελέγξω πρώτα αν υπάρχει πρόσβαση και το καλύτερο το ίδιο ελέγχω και όταν πάω στο γιατρό. Για τα μέσα συγκοινωνίας δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Ακόμα και τα απλά τα κάνουμε δύσκολα, π.χ. ”mind the gap” στο σταθμό Μοναστηράκι. Όσον αφορά δε πλατείες και πεζόδρομους, ωραία η αισθητική, αλλά έχω βαρεθεί να γίνομαι φραπέ.

Και τώρα δύο σκηνικά. α. Είναι η θεία μου κάπου και κάνει ευγενικά παρατήρηση σε κάποιον που έχει παρκάρει πάνω σε ράμπα. Μόνο που δεν τη βρίζει. Προκειμένου να φύγει, η θεία μου αναγκάζεται να εκφοβίσει λέγοντας πως θα καλέσει την αστυνομία. Γιατί αυτός προφανώς δεν έχει μάνα που πάει με καροτσάκι στη λαϊκή και ψάχνει για πρόσβαση και ποτέ δεν θα γίνει ηλικιωμένος που θα χρειαστεί κάποιου είδους βοήθεια. β. Αποφασίζω με δύο φίλες να κατέβουμε κέντρο. Εντάξει, ζήσαμε τη περιπέτεια που λέω κι εγώ. Καθυστερήσαμε μία ώρα επειδή δεν λειτουργούσε ένας ανελκυστήρας. Το ξέρατε εσείς ότι υπάρχει εφαρμογή που σε ενημερώνει για το ποιος ανελκυστήρας λειτουργεί; Αντί δηλαδή να επιδιορθώσουν άμεσα τον χαλασμένο ανελκυστήρα, ενημερώνουν την εφαρμογή και όλα καλά.

Η προσβασιμότητα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μας αφορά όλους. Άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο. Την επόμενη φορά που ένας αρχιτέκτονας θα σχεδιάσει έναν χώρο, ένας έμπορος θα ανοίξει ένα κατάστημα, ένας γιατρός ένα ιατρείο ας σκεφτεί πρώτα ότι το κέρδος δεν είναι αυτό που χαρακτηρίζει κάποιον ως άνθρωπο. Άλλωστε από τη λέξη άνθρωπος παράγεται η λέξη ανθρωπιά, αν δεν κάνω λάθος κι αυτό κάτι λέει. Ίσως είμαι ρομαντική αλλά κυρίως προσπαθώ να είμαι άνθρωπος. Παρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μου, δεν έχω χάσει ακόμα την πίστη μου στον άνθρωπο.

Αν θέλετε κάντε εγγραφή, πατήστε like, μοιραστείτε το και αφήστε ένα σχόλιο.