Μία προσωπική μου ιστορία που θα ήθελα να σας διηγηθώ
Στις 22 Μαρτίου 2018 έπαθα ένα σοβαρό, αιμορραγικό, εγκεφαλικό επεισόδιο. Για σαράντα μέρες έμεινα στην εντατική και εννοείται πως δεν θυμάμαι τίποτα. Ξέρω μόνο ό,τι μου έχουν πει. Από τότε κουβαλώ ορισμένα θεματάκια, άλλα μικρά άλλα πιο μεγάλα, το μεγαλύτερο νομίζω ότι είναι ότι βρίσκομαι πλέον σε αμαξίδιο, που προσπαθώ να επιλύσω. Η εξέλιξή μου είναι πιο αργή κι απ’το θάνατο, όπως λέω κι εγώ χαριτολογώντας, αλλά υπάρχει και δεν την αγνοώ. Θα μου πει κάποιος, εντάξει δεν είσαι η πρώτη. Θα συμφωνήσω απλά κάποια πράγματα τα αντιμετωπίζω πρώτη φορά, και κάποια τα αντιμετωπίζω πρώτη φορά υπό αυτές τις συνθήκες. Και δεν είναι εύκολο.
Καταρχάς έχω να προτείνω σε όλους, γιατί όλοι κάτι περνάμε, υπομονή, επιμονή και πίστη. Υπομονή γιατί χωρίς αυτή δεν μπορούμε να αντέξουμε τα διάφορα ”δυσβάσταχτα” που υπάρχουν ή προκύπτουν στο δρόμο μας, επιμονή για να επιτύχουμε το στόχο μας και πίστη στον εαυτό μας ότι θα τα καταφέρουμε. Νομίζω πως και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά τα έχω αλλά και για μένα και για όλους τους υπόλοιπους χρειάζεται να βγούμε έξω από τη γυάλα μας κι έτσι η επιτυχία θα έχει άλλη ”γεύση”.
Συνειδητοποιώ πως σε κάθε περίοδο αυτής μου της φάσης, κάνω πράγματα, κοινωνικοποιούμαι βασικά, και ευχαριστώ όλους όσους βρίσκονται κοντά μου, αλλά δυσκολεύομαι πολύ να τολμήσω. Δεν είναι καλό να ξεχνάμε πόσο συναρπαστική είναι μία νέα αρχή. Μπορεί αρχικά κάποια πράγματα να μας φαίνονται δύσκολα ή βαρετά ή και εύκολα ακόμη ή να φοβόμαστε. Ζητάμε βοήθεια, ψάχνουμε το ενδιαφέρον προκειμένου να πετύχουμε αυτό που θέλουμε, αναζητούμε τις προκλήσεις, δοκιμάζουμε με τόλμη. Εν ολίγοις βγαίνουμε έξω από τη γυάλα. Για τον καθένα μας βέβαια τα όριά του είναι διαφορετικά και σύμφωνα με αυτά είναι καλό να πορεύεται. Κάτι που για κάποιον είναι extreme για κάποιον άλλο μπορεί να μην είναι.
Σίγουρα θα φάμε τα μούτρα μας. Μέσα όμως από τις διάφορες καταστάσεις που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, θα μάθουμε. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να μας βοηθήσει πολλές φορές εκεί που δεν το περιμένουμε. Βγαίνοντας από τη γυάλα εκθέτουμε τον εαυτό μας στο άγνωστο που κοιτάμε με μισό μάτι, που από πίσω του όμως μπορεί να κρύβεται κάτι υπέροχο. Εμείς πάντα ζυγίζουμε τις καταστάσεις και ανάλογα αποφασίζουμε.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, και είμαι 43, είμαι διατεθειμένη να βγω από τη γυάλα μου κυριολεκτικά και είμαι ανοιχτή σε ό,τι κι αν έρθει γιατί ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω. Το να βγούμε από τη γυάλα σίγουρα δεν θα λύσει τα προβλήματα μας αλλά θεωρώ πως θα μας φέρει λίγο πιο κοντά στην αλήθεια, που για τον καθένα μας είναι ξεχωριστή.
Αν θέλετε κάντε εγγραφή, πατήστε like, μοιραστείτε το και αφήστε ένα σχόλιο.
naslab 
Leave a comment